BENHAYATTAYKEN BUNLAR OLDU

sigaraya başlamamaya çalışıyorum

2012-01-25T12:53:00.001-08:00

ben sigarayı bırakmıştım. şimdi yine içiyorum. biraz önce çöpü atma bahanesiyle dışarı çıktım ve hemen bi sigara yaktım. biraz dolaştım. hava pek güzel. yağmur yağdı, izmir mis gibi oldu. sonra bi sigara daha yaktım ve bir sigara daha. ulan, dedim, çok fena, nasıl veda edeceim ben bu nefeskesene, dedim. cebimden paketi çıkarttım ve attım ve işte, dedim, operasyona başlıyoruz tırtıl.

şimdi odamda oturuyorum. alcatraz diye bi dizi başlamış. ilk bölümünü izledim, ikincisine geçeceim birazdan ama öyle bi sigara istiyor canım şu an, öyle sigara istiyor ki; acayip, anlatılabilir gibi değil. ama dur bakalım. biraz kendime mukayyet olabilirsem arkası gelecektir. daha önce gelmişti.

milan'dan gizli; gizli gizli içiyorum.

"içiyo musun?" diyor. "yok," diyorum. böyle bi şeyi nasıl saklayabilirsin? biliyorum, saklayamazsın ama işte, tam benden beklenebilecek şekilde 'yok' diyorum, 'içmedim.' bunca sene birlikteyiz işte hain, ne geliyosun üstüme? elimde sigarayla görsen, o elindeki ne diye sorsan, yoldan geçen bi adam elime tutuşturdu ama içmiyorum derdim, hâlâ mı öğrenemedin?

çünkü sigaraya başlamışım gibi gelmiyor bana. evet, içmeden duramıyorum. ama sigaraya başlamış kabul edilmem için sigaraya başlamaya KARAR VERMİŞ olmam gerekir. verdim mi böyle bir karar? hayır. demek ki eğer ağzımda sigara varsa bile bu, sigaraya başladığım, dolayısıyla sigara içtiğim anlamına gelmez. çok basit. ağzımda duruyor sadece. bu aralar aklım fikrim onda. ciğerlerime ciğerlerime büyük bir keyifle çekiyorum onu. ama dediğim gibi, sigaraya başlamış farzetmiyorum kendimi. o yüzden gülümseyen dudaklarımın arasında tüten o sigarayı ciddiye almamak en doğrusu.

bu iş böyle.

boru diil, sigaraya başlamamaya çalışıyorum.

ve şu an o kadar başlamamaya çalışıyorum ki sigarayı bırakmaya çalışsam bu kadar sıkıntı çekmezdim. ama anlatamıyorum.

mesela yazıya başlarken 'operasyona başlıyoruz tırtıl,' dedim, 'bir daha içmek yok,' dedim. bir kaç dakika oldu. buna rağmen, şimdi hemen bi bakkala koşup sigara alsam ve tüttürmeye başlasam tekrar bu kanser cinini, n'olmuş olur? bunun yalancılıkla ne alakası var? bu sadece ŞİMDİLİK becerememek demek o kadar. şimdi içiyorum yine belki ama bu yarın da içeceğim anlamına gelmez, biraz sabırlı olmak lazım.

yani bu son sigaram dediğimde de dürüstüm fakat bi kaç saat sonra yine içmeye başladığımda da. aslında burada etik bir durum yok; konu daha çok fizyolojiyle ilgili.

kime anlatıyorum? bir çizgi romandan kaçmış gibi. 'ya o ya bu' şeklinde bir dünyanın insanı ama şekerim aslında biz öyle bir dünyada yaşamıyoruz. enteresan bi şey insan olmak. çok karmaşık bi şey.

şok

2012-01-19T04:50:00.000-08:00

bi ara okula gittim. sonra eve geri döndüm. sular kesik. ama akşam gelecek. fakat mutfak fena. hmmm. kendimi baştan yaratmam gereken bir evredeyim. sigaraya da bulaştım. ulan nasıl sıyrılınabilir böyle bir illetten? derken üşüdüm. ufoyu açtım. kemiklerim ısındı tırtıl. ne güzel bir şey kemiklerin ısınması. okullar da tatil oluyor. birden bana bi şey oluyomuş, transa mı ne, öyle bi şeye giriyomuşum ve deniz feneri gibi bi roman yazıveriyomuşum. gıcırdayan koltuk. acıkan mide. şok denizi içinde bir hamsi gibiyim. dominos mexicano dışında hiç bi şey lezzet vermiyor bana. paul auster'in kış günlüğü'nü okuyorum. okumayacaım bi daha bu adamı diyorum ama sonra bi kitabı çıkıyor ve alıyorum hemen. annem ne zaman ölecek?

2011-12-28T02:09:00.001-08:00

hayret. ne çok araba var, di mi erhan?

2011-10-04T11:57:00.001-07:00

mesai

2011-09-30T00:07:00.001-07:00

Bu gün cuma.
Annem uyandı. Kahvaltısını yaptı ve penceresinin başına geçti.
Şimdi arabalar sayılacak ve sayının kabarıklığı karşısında hayrete düşülecek.

anneyle parkta

2011-09-29T08:40:00.001-07:00

Kendisini memleketine dönmek marifetiyle terketen bakıcısının boşluğunu doldurmak maksadıyla annemin yanına, İstanbul'a, avdet etmiş bulunuyorum. Biraz önce bu parka geldik.

Burada çam ağaçlarının altında oturuyoruz ve çocuklar var; çok güzel.

Soğuk ama biraz.

teyzem ve ben

2011-09-24T04:45:00.000-07:00

kafamı bi yere çarptım ve bunun üzerine çok kızdım fakat tam olarak kızman gereken şeyin ne olduğunu bilemiyosun böyle durumlarda zira zaten canın çok yanmış ve kendine kıyamıyosun ve çarptığın o duvar şeysi krişi köşesi şeyine de kızamıyosun çünkü o zaten orada duran şey ve başka bir şey değil. derken, sol kaşımın olduğu bölgede iri bir şişik zonklayarak varoluşun koynunda kendine yer buldu ve o esnada şu yukarda görmüş olduğunuz fotoğrafla karşılaştım ve bu günlerde sık sık olduğu üzere neredeyse ağlayacak bir noktaya yükseldim birden.

fırtına manzaralarıyla donanmış bir galeride yaşıyorum ben teyzecim.

büyük park, bornova

2011-09-21T12:17:00.001-07:00

nargile istedim ama gelmedi. zira nargile işlerine bakan şahıs yemek yemeye gitmiş. ama neden bana söylemiyosunuz, gider yan tarafta içerdim, dedim. sadece baktı bana bu müesesenin bir şeyi olan kişi ve sonra gitti. bira içiyorum.

son zamanlarda ne çabuk yaşarıyor gözlerim. mesela bu gün yeni eğitim öğretim yılının açılış töreninde mezun bir öğrencinin yaptığı konuşma karşısında nasıl da bir hoş oldum. orada bütün okulun ortasında hüngür hüngür ağlayacaktım neredeyse.

hay allah.

yazıyorum işte. burada yalnızım. kötü bi şey diil yalnız olmak. bazen çok güzel.

hah! nargile geldi.

sebep

2011-09-18T02:26:00.000-07:00

Neden sonra uyandım. Uyandığımda kendimi yüzükoyun buldum ve kafam neredeyse yatağın altına sarkmıştı ve hemen “ne çabuk tozlanıyor bu ev?” diye düşündüm ve işte güne böyle başladım ama şimdi kalkmalı, yüzümü yıkamalı -ağzım kurumuştu çok fena- ve bi şeyler içmeliydim. Bu bir süre mümkün olmadı.

Kalkmak ve hayata kaldığım yerden devam edebilmek için bir neden yok gibi geldi bir ara ama sonra saçmalama dedim, güldüm; kalktım neşeyle yüzümü yıkadım.

korkak

2011-09-13T04:59:00.000-07:00

ekmek almış eve gidiyordum. derken uzun bacaklı bir köpeğin kendisini kovaladığım vehmine kapıldığını farkettim.

son derece telaşlı bir hâlde benden kaçmaya çalışan şahıs için yapabileceğim bir şey yoktu zira bu kaçış tam benim eve dönüş rotam üzerinden gerçekleşiyordu.

her adımda geri dönüp hâlâ peşinde miyim diye 'durumu' kontrol edişi karşısında şahsın gerizekalılığını son derece trajik buldum ve üzüldüm bile ve fakat neden sonra kimin kimi takip ettiği endişesi söz konusu oldu zira hiç neden yokken birden bizim apartmanın bahçesine girdi bu uzun bacaklı.

bir tuzağa mı çekiliyordum?

benden korkan köpek hayvanından neden korkayım fakat yine de genel olarak köpekler karşısında kendimi güvende hissedemiyorum.

bir erhan b. filmi: "erhan b., makam sahibi bir şahısla torpil görüşmesi yapmaya gidiyor"

2011-09-08T13:38:00.000-07:00

anne röportajı

2011-07-29T01:44:00.000-07:00

ne tuhaf

2011-06-28T11:50:00.001-07:00

acı

2011-06-08T12:19:00.000-07:00

acı külrengi bir duman şeklinde göğüs kafesinin içinde kıpırdamadan ara ara zonklayarak ezan duyuluyordu o esnada sıcaktı pencereyi açmıştım çünkü allahım okunması gereken ne çok yazılı kâğıdı vardı ve verilmesi gereken ne çok kilo vardı ve bir temizlik yaptım bu gün, bir filmi ancak yarısına kadar izleyebildim, bir balkonum vardı ve o balkonda oturup balkon keyfi yapmaya çalıştım fakat yapamazdım ve usul usul esiyordu rüzgar, rüzgara ihtiyacımız vardı, sokaktan geçen insan kardeşlerim; başlarınızı kaldırınız, rica ederim bir selamı esirgemeyiniz zira rüzgara ihtiyacımız vardı ve tolstoy'un cenaze töreninin film kaydı varmış, bugün o kaydı da izledim, köylüler teşekkür pankardı açmışlar ve tabut bir kalabalığın omuzlarında bir mezara doğru ilerliyordu depresif bir insanın ölümden korkmayacağını herkes bilir.

kedi

2011-04-30T03:30:00.000-07:00

sabah oldu, uyandım.

kedi miyavlıyordu.

kalktım.

gece tv karşısında uyuyakalmıştım. son derece yorgun hissediyordum kendimi ve gittim yüzümü yıkadım ve başım ağrıyordu. böyle durumlarda zihnim bir takım tartışmaların bir şeyi olur ve işte yine bir tartışma başlamıştı bile ve konu devlet bahçeli’ydi bu sefer: bu şahıs bâkir bir erkek olabilir miydi? içimden bir ses, öyle olmalı, diyordu, suratındaki ifadenin başka bir anlamı olamaz, diyordu.

kedi hâlâ miyavlıyordu.

günlerdir miyavlıyor. çatıda. yardım istiyor sanırım. belki de zavallı minik kedi aç.

ben kedisiz bir evde büyütülmüş bir insanım. fakat kedileri severim. (facebook sayfam bunun bir ispatıdır.)

önceki gün, yöneticiye gittim. durumu izah ettim. kurtarmalıyız bu kardeşimizi dedim. anahtarı verdi. bi şeye ihtiyacınız olursa çağırın beni, dedi, ben de tam duşa girecektim, kusura bakmayın, dedi.

çatıya çıktım.

kedi beni gördü ve hemen çatının en korkunç yerine pıstı.

gel buraya, dedim, gelmedi hatta hırladı.

sınırlarımı aşan bir durumla karşı karşıyaydım:
1- hayvanlara dokunamam. hele benden kurtulmaya çalışan bir kediye hayatta dokunamam, kucağıma falan alamam.
2- yükseklik korkusundan muzdaribim.

bir çözüm bulmak maksadıyla şey ederken vakit kazandırsın diye biraz ekmek ve su bıraktım ve eve geri döndüm.

kedi tekrar miyavlamaya başladı.

ertesi gün durumu öğrencilerimle paylaştım. bir öğrencim, hocam ben kurtarırım o kediyi, dedi. walla mı dedim. hocam ne var ki, dedi.

ev hemen okulun karşısında. dersi falan bırakıp çatıya koştuk. ben arkada, öğrencim önde operasyona başladık.

falan filan.

gerçekten de kediyi çatıdan indirdi öğrencim.

sen benim kahramanımsın bundan sonra oğulcan, dedim.

mutlu mesut okulumuza geri döndük.

ve şimdi kedi hâlâ miyavlıyor: o indirdiğimiz canavar n’apmış n’etmiş geri dönmüş tekrar çatıya.

aç mı, susuz mu? neden miyavlıyor böyle durmadan?

sonuçta salak bi şey işte. çatıyı seviyor. çıkıyor oraya ve sonra mahsur kalıyor. madem gerizekalı, kendisi bilir falan da diyemiyosun. Bir şeyler yapmalı.

(ama gücümü aşan şeyler bu şeyler tırtıl.)

bütün bunlar olurken o esnada, forum bornova’ya gidip yazlık bi şeyler almaya karar verdim. ve oralara kadar da gitmişken thor’a gideyim dedim. küçükken kardeşimle oturur kimin filmi yapılırsa süper olur diye hayaller kurardık ve en çok thor’un bi filmi olsa derdik. oldu işte nihayet. merak içindeyim.

devlet bahçeli ve kedi kafamın içinde dolaşıp duracak bu gün.

bu gece

2011-04-20T15:39:00.001-07:00

grip

2011-04-14T07:47:00.000-07:00

yağmur yağıyordu.

televizyon seyretmeye çalıştım.

sonra cinler'i aldım elime ve kendimi zorlayarak okumaya başladım.

çocuk ve sinema

2011-04-13T01:43:00.000-07:00

tarkan-viking kanı'ndaki dev ve korkunç ahtapot.

filmi ilk dokuz on yaşlarında görmüştüm. bu ahtopat beni öyle korkutmuştu ki sandalyelerin altına saklanmak zorunda kalmıştım.

tahta sandalye; zira, açık hava sinemasında idik.

bazen hâlâ gördüğü her şeye inanan o çocuğun salaklığıyla film izlerken yakalıyorum kendimi.

toplantı

2011-04-12T14:29:00.001-07:00

223

2011-04-11T12:24:00.000-07:00

derken askere gittim. bi süre son derece fantastik günler yaşadım. böyle böyle sayılı günler bitmiş terhisime az bir zaman kalmıştı. benim gibi kısa dönem askerlik yapan arkadaşlarıma bir hatıra bırakmak maksadıyla 12 sayfalık bir mizah dergisi hazırlamaya karar verdim. (zira sevgi dolu bir insanım ve şık hareketleri enteresan bulan bir tabiatım var.) bunun üzerine bi kaç kez sabahladım ve üç adet a3 fotokopi kağıdını arkalı önlü doldurdum. derginin adını da pilli koyduk. uzun dönem askeler kısa dönemlere pilli derlerdi. (biz de onlara ampul'u uygun görmüş idik lakap olarak.) yukarıya 'pilli'den dört sayfayı koyuyorum. bir 'aç aç' performansı için tugayı ziyaret eden handan adlı bir şahısla başımdan geçen hayali bir macerayı konu alan çizgi romanı fazla cüretli bulduğum için bu dört sayfaya dahil etmekten imtina ettim. (biraz küfür var. bunun askerlik koşullarında nedeni anlaşılabilecek bir kusur olduğunu düşünüyorum.)

kör kuyularda

2011-04-05T13:05:00.000-07:00

bu gün sendikada toplantı vardı gittim.
bir tartışma söz konusu oldu ve bir takım insanları sinir etmek için bir takım tespitlerde bulundum.

şimdi evdeyim.

saat onbiri iki geçiyor. ne yapmalı?

kör kuyularda bir başıma kalmışım da umurumda diilmiş gibi bir hâlim var.

zayıflamalı. ama nasıl?

hmmm...

günler geçer ve çalışır şafağın değirmeni*

2011-03-30T11:22:00.000-07:00

1.
okula gittikten bir müddet sonra geri döndüm ve böylece hemen üzerimi değiştirmek üzere yatak odama gittim ve o vakit zavallı yatağımın başucuna astığım druuna’ya bir süre hayranlıkla baktım ve gülümsedim ve o gülümsemeyi kimse görmedi ve kimsenin görmediği bu gülümseme, karanlık bir kuyunun dibinde tek başına duran bir taşa benzeyen bir gülümseme idi.

saat 10:05’i acı acı tiktaklıyordu.

pantolonumu çıkarttım. hayatın çelimsiz omuzlarıma yüklediği bir takım şeyler karşısında ne çok çaresiz kaldığımı düşündüm ve bunu, pantolonu ütü çizgileri bozulmayacak şekilde elbise askılığına asmaya çalışırken düşündüm ve o esnada genç adamın çıplak bacaklarının kıllarını açık pencereden gelen esinti bir sağa bir sola doğru dalgalandırıyordu.

beyaz gömleğimin altında ay gibi parlayan bir göbeğim var. buna rağmen patates kızartmak için harekete geçtim. çayı ateşe koymuş idim. koruma kabından çıkarttığım bazı yeşillikleri tabağa yerleştirdim. zeytini-peyniri ve diğer bir takım kahvaltılık alet edevatı önyargılı bi şekilde tepsiye dizdim. ken parker’lardan birini de yanıma alarak bunları balkona taşıdım.

2.
akşam olmuştu.
daha doğrusu akşam, banyodan yeni çıkmış bir kadının nemli saçları şeklinde şehrimizin üstüne dökülmekte olan bir şey idi ve saat 19:42’yi acı acı tiktaklıyordu.
pasaport’ta buz gibi bir birayla denize bakıyordum. deniz şu şekilde bir şeydi, öyle ki bu şekil, içimde olup biten karanlığı andıran da bir şekildi.

Bir eyleme katılmış bir takım protestolarda bulunmuştum. yan masada bir kadın vardı. bu kadın yanında oturan takım elbiseli adamın dudaklarına bir öpücük kondurdu. tuz kokan bir rüzgar öpücüklü kadının uzun eteğini usul usul havalandırdı.

3.
o esnada kendim huzursuz bir şekilde bana eşlik ediyordu.

4.
uzun fakat eğlenceli bir dolmuş yolculuğunun ardından eve döndüm. ev, yapayalnız bir şekilde beni karşıladı. Ayakkabımı çıkartıp hemen kanepeye uzattım bacaklarımı, cinler’i aldım sehpadan ve okumaya başladım.

derken uyuyakalmışım.

-----

* turgut uyar

facebook'tan sonra eğitim öğretim işleri

2011-02-24T02:59:00.001-08:00

cut the rope

2011-02-22T17:23:00.000-08:00

yağmur yağıyordu.

herkes uyuyor. yağmur buna rağmen yağıyor. saat sıfırüçsıfırbeş.

öğretmenler kurulu toplantısı için okula gittim. bir takım silüetler ağır gölgelerini peşlerinde sürüklerken.

kendime en arkada bi yer buldum.

insanlar birden ayağa kalkıp önlerini iliklediler ve atatürk ve şehit öğretmenler anısına saygı duruşunda bulundular ve ardından istiklal marşı okundu.

konuşulanların hiç biri beni enterese etmediği için hemen kendimi suçladım ve neden sonra sadece duygusal bi şekilde diil, bir de zekâ bakımından bir gerilik içinde olduğum kanaatine vardım zira tartışılan konuları anlayamıyordum da.

bunun üzerine cut the rope'a (bi oyun bu) sığındım; derken toplantı bitti ve eve geri döndüm.

uyuyakalmışım.

bitmeyen yolculuk

2011-02-19T11:20:00.000-08:00

derken telefon acı acı çaldı ki ben o esnada şu filmi izliyordum. telefondaki şahıs, erhan bu toplantıya mutlaka katılmalısın zira orada bir ağırlığımız olmalı zira pazarlık yapmamız için bu şart, dedi ve ben, tamam, dedim. akşam altı buçukta, sendikada. karnım acıkmıştı. balığı buzluktan indirdim. crump'ın genesis'ine kıvrıldım biraz. süper bi çizgi roman idi. ve crump, süper taramaları olan harika bi adam idi . -kendisini kendime mürşid atadım.- neden sonra balığı fırına attım ve yanına pirinç pilavı yaptım ve sonra onları yedim ve saat altı olmuş idi; sendikaya gidip bir kaç pot kırıp hemen geri döndüm ve genesis'e devam ettim ve kitap bitti ve bunun üzerine şu filmi koydum ve izledim. gece olmuş, uyku vakti gelmişti.

("almanlar soykırım'dan ötürü yahudileri asla affetmeyeceklerdir.")

2011-02-11T02:11:00.000-08:00

bu gün dışarı çıkmak istiyorum. basit istekleri olan bir adamım. mısır'da halkın enerjisi. sonra herşey eskisi gibi devam edecek; konformizm kitlelerin afyonudur. daha çok oku daha az izle. (ve konuşacak birini bul. arada omuzuna da dokunabileceğin birini.) bir çizgi roman fikrim var. fikir dolu tembel bir insanım.

...

2011-01-25T13:14:00.000-08:00

bu gün yine uyandım.
okula gittim hemen ve okulda cemal süreya 'nın günler'ini okudum biraz ve neden sonra eve geri döndüm.

lambalar sarkmış idi. şiir gibi bi manzara.

sigaraya başladım ve şimdi bırakmaya çalışıyorum. durduk yerde bela açtım başıma ama bırakmalıyım ama çok saçma fakat bırakmalıyım.

her gün yaz buraya bi şeyler. belki başın göğe erer lâkin her gün bi şeyler yaz.

yalnız adam'ın sigarayı bırakışında trajik bir yan var.

maruz kaldığım her durum benden daha güçlü.

iyi haberler var

2010-11-24T04:48:00.001-08:00

müşide b. anadolu lisesi

2010-10-27T12:43:00.000-07:00

proce

2010-10-26T12:48:00.000-07:00

okulun karşısında bi yer var. oraya gittim, çay istedim ve çay getirdiler. patricia highsimith'in tatlı hastalık'ına başladım. okurken, lan, diye düşündüm, ben de bu tarz bi şeyin bir çizgi romanını yapsam ya.

o an süper bi fikir gibi geldi bana.

felsefe öğretmeni bir adam varmış ve bu adamın -tabii ki- boktan bir hayatı varmış. (buralar kolay, zira bu konuda bir hayli malzeme biriktirmiş durumdayım.) bu adamın bir sevgilisi varmış ve problemli bir ilişki söz konusuymuş. tıpkı patricia gibi, yavaş yavaş, yavan bir sadelikle karakterler oluşmaya başlarken birden, hiç olmayacak bir anda kahramanımız, sevgilisini öldürüyormuş.

şimdi bu andan itibaren okuyucu, ölen sevgiliden çok, bu badireden kahramanımızın nasıl sıyrılacağına, olayı soruşturan komiseri nasıl atlatacağına odaklanacaktır.

hitchcockvari bir gerilim.

anlatması kolay tabii. bu nasıl çizilecek bütün mesele o.

tardi tarzı bir çizgi iyi giderdi böyle bi şeye.

sonra eve geldim, marketten bi şeyler aldım.

dolambaç

2010-10-25T12:53:00.000-07:00

sevgili günlük.

sabah tam sekizde (birden) uyandım. hemen tıraş oldum ve gömleğimin görünen kısımlarını ütüledim ve koşa koşa dolmuşa koştum ve şansım yaver gitti ve fazla beklememe gerek kalmadan bir dolmuş durdu ve dolmuş evka 3'e doğru gidiyor idi.

ipodumu açtım ve "ludwig feuerbach ve klasik alman felsefesinin sonu"nu okumaya koyuldum.

derken okula geldim. istiklal marşı okundu ve coşku yeterli bulunulmayınca bir kere daha okundu ve sınıflarımıza girdik.

konu toplumsal sapmalar idi. bir öğrenci, "hocam," diye sordu, "che guevera da bir sosyal sapma içinde miydi?" başka bir öğrenci benim yanıtlamamı beklemeden cevap verdi: "evet, ama olumlu bir toplumsal sapma idi." ben de ekledim: "mevzua nereden baktığınıza bağlı olarak başka türden de değerlendirmeler yapılabilir bu konuya."

bu gün nöbetçiydim.

nöbet bölgeme gittim ve kitabımı açtım. engels, hegel'i değerlendirirken şöyle diyordu: "..demek ki gelecek, yazgısı gereği, daha önceden usa aykırıdır." dün için gerçek olan bu gün için artık gerçek diildir ve yarın için gerçek olan ondan sonraki için de artık gerçek olmayacaktır.

bu gün sekiz saat dersim vardı ve çok yoruldum. eve geldim ve hemen bilgisayarın başına geçip dexter'ın son bölümünü izledim ve sosyal paylaşım ortamlarına ne var ne yok diye baktım. (bi şey yoktu.)

ve bunun üzerine biraz uyudum ve sonra bir telefon beni uyandırdı ve bir şahıs, "süper projemiz üzerinde çalışıyo musun?" diye sordu ve ben de "hem de nasıl" diye karşılık verdim ki bu bir yalandı ve telefonlar kapandı ve ben de bunun üzerine şu filmi izlemeye koyuldum.

aramasını beklediğim asıl kişi beni aramıyor ben de onu aramıyorum ve o esnada aptal işi bir oyun dolambacında zaman hızla ilerliyordu.

deprese

2010-10-17T12:24:00.000-07:00

halkın çığlığı

2010-10-16T07:58:00.000-07:00

biraz önce dışarı çıktım ve geri geldim. ama gelmeden önce uğradığım berberdeki yaşlı berber, saçımı öyle bi kesti öyle bir kesti ki bir yaşlı berber bir saçı ancak böyle kesebilirdi fakat müdahale etmedim zira etmem; neredeyse bebekken verdiğim bir karar gereği, tüm yaşamım boyunca sadece oturacağım o berber koltuğuna ve berberler ne isterlerse yapacaklar.

sonra kredi kartı borcumu ödemek için yaklaştığım bankamatik, bir para sıkışması hadisesi nedeniyle bana yardımcı olamayacağını bildirdi ve bunun üzerine yapacak başka bir şey kalmamıştı ve ben de böylece eve geri döndüm.

şimdi burada oturuyorum.

tardi ve vautrin'in "halkın çığlığı"nı aldım dün. çay demleniyor. birazdan bir şenlik başlayacak. süper çizgiler. tardin'in bir hastasıyım; hayat böyle anlarda ne güzel. ve belki de bu gece spor loto marifetiyle sınıf atlayabilirim.

hakıykat denilen tek dişi kalmış canavar

2010-10-06T12:19:00.000-07:00

bir nevi ex libris

2010-10-05T03:30:00.001-07:00

park

2010-09-27T09:39:00.000-07:00

bu gün okula gittim.

sonra öğle arası olunca dışarı çıktım, aslında çıkmamam gerekiyordu zira nöbetçiydim fakat çıktım.

bi park buldum. bi kaç ağaç vardı ve başka bi şey yoktu ve park perişandı.

bir banka oturdum.

kundera’nın yavaşlık’ını açtım. birkaç satır okudum ve sonra hemen kalktım ve okula geri döndüm.

biraz huzursuzum bu günlerde.

masa

2010-09-22T12:21:00.000-07:00

iş bitti. sonra bu fotoğrafı çektim. şimdi napsam diye düşünüyorum. napsam şimdi? napsam?

neşeli hayat

2010-09-14T17:02:00.001-07:00

son filmim. o yüzden iftiharla sunuyorum.

hasta

2010-08-19T07:14:00.001-07:00

gece nefes alamama şeyiyle uyandım. sonra uyudum ve bi kaç kere daha aynı nedenle uyandım.

derken sabah oldu.

nefes darlığı halen devam ediyordu. ağzımda pas tadı vardı.

hemen evi yeniden organize etme işime geri döndüm. yalnız adam yatağı şuradan aşıp şuraya taşıyordu, kanepeyi buradan alıp buraya taşıyordu.

fakat çok çabuk yoruluyordum.

neden sonra ağzımdaki şeyi farkettim: eskiden dil olan bu şey, şimdi başka bi şeye dönüşmüştü. benbeyazdı ve kanarlarında diş izi vardı.

bu arada öksürmüyordum fakat boğazımda her an öksürmeme neden olacak bir nokta varmış gibi duruyordu.

klima var evde. belki de üşütmüşümdür ama sanırım ateşim de var. ama hafif.

internete baktım sindirim bozukluğu olabilir diyorlar. dişimde bir yıldır kırık var; bu sindirim bozukluğunun bu dişten kaynaklanan bir bilmemnesi olabilir mi?

denilecek ki git bi doktora derdine derman bul.

bir doktorun bi gün, "sizde uzun ve zorlu bir tedavi süreci gerektiren bir kanser tespit ettik," demesinden öyle çok korkuyorum ki bıçak kemiğe dayanmadan kendilerine gidemiyorum.

(kanserden korkmuyorum. beni korkutan yaşamak için mücadele etmek zorunda kalmak.)

nice zaman oldu da canım okuyucum, bi şey yazamamıştım; şimdi nihayet yazıyorum ve fakat ne hakkında yazıyorum.

yaşlılığa delalet eden bu şey aynı zamanda benim için bir kıyamet alametidir de.

sabah olup da uyandıktan sonra

2010-06-07T10:24:00.000-07:00

yorgun uyana bir insan olan erhan b. neden sonra uyandı ve kalktı ve hemen yüzünü yıkadı ve o esnada gömlek ütüleme şeyine girmesi gerektiğini düşündü ve bunun üzerine gömleğini ütüleyen bu insan çorbanın altını yaktı ve o vakit, ulan bir de tıraş olmalıymışım lan, diye düşündü ve çorbayı ekmek parçalarıyla zenginleştirdi, annesine dedi ki, al anne bu çorbayı iç, dedi ve anne, olmaz, hayatta içmem, dedi ama erhan pes edecek gibi dildi, annecim lütfen bak buraya bırakıyorum, sehpaya bıraktı çorbayı, ben şimdi tıraş olucam, ben gelene kadar lütfen bitir, erhan, dedi annesi, zorla mı olum, içemem, erhan gömleğini çıkarttı, banyoya gitti, banyo pırıl pırıl, dün gece sıkı bir operasyondan geçirmişti banyoyu ve banyo işte o yüzden pırıl pırıldı ve tıraş köpüğünü yüzüne şey ederken, istiklâl marşına geç kalıcam bak bu gün de diye düşündü, müdür beni bu sefer dövecek, diye düşündü ve aman kanatmayayım şimdi bi tarafımı, son derece süretle zira ediyordu kendini tıraş ve özellikle çenesini şurasında her tıraşta kanayan bir bölge vardı ve bu sefer sakın orayı kanatmasındı ve tıraş bitti ve erhan b. orayı diiil ama şurayı kanatmıştı ama gömlekte bir kan lekesi şey etmesi bakımından tehlikesiz bir bölgeyi kesmişti, önemli dildi o yüzden fakat anne çorbayı içmemişti hâlâ, bunun üzerine erhan b. annesinin yanına oturdu, hadi annecim hatırım için, bak okula geç kalıyorum, Erhan aç dilim sen laftan anlamaz mısın, hadi annecim, ilaç vericem sana bi şeyler yemelisin lütfen ve böylece, ‘bu son hadi annecim’lerle çorbayı annesine içiren erhan b., ilacını da içirdikten sonra bi an durdu ve unuttuğu bi şey var mı diye düşündü ve düşündükten sonra böyle bir şeyin olmadıına kanaat getirdi ve annesiyle her evden çıkışta söz konusu olan soru cevap şeyini de yapıp, kendini dışarı attı; saat daha şimdiden sekiz olmuştu ve istiklâl marşı’na yetişmesine imkân yoktu ve beş on dakika da dolmuş bekledi ve dolmuş geldi ve gerçekten de öğrenciler sıra sıra sınıflarına girdikleri esnada ancak okula yetişebildi ve erhan b. hemen kantinden bir bardak üçü bir arada kahve ve bir adet simit aldı ve ders zili çalmadan hemen bu şeyleri midesine indirdi ve zil çaldı ve ilk dersine girdi bu ve sınıfta dört kız bir erkek öğrenci vardı; okulun son günleri, bu aralar böyle okul, okul birincisi olan arkadaşlarına osmanlıca-türkçe sözlük almış öğrenciler, çok tatlılar ve o esnada erhan b. de, ne kazmayım keşke ben de bi şey alsaydım, diye düşündü ve zil çaldı ve iki saati boştu ve bunun üzerine jacques attali’nin karl marx-evrensel zihin’ini açtı ve okumaya başladı, marx’ı seviyordu erhan b. ve mesela şimdi biri ona, kahramanınız kim? diye sorsa hiç tereddüt etmeden, marx, diye cevap verirdi işte derken ders mers bitti ve hemen koşa koşa dolmuşa binen erhan b. marx’a yolda da devam etti ve eve geldi heyecanla, annesini kaygıyla bırakmıştı o sabah evde ve hemen salona doğru kafasını uzattı annesi o esnada bozuk paralarını sayıyordu ve bu onu rahatlattı ve sevindirdi ve hemen bir öğle kahvaltısı hazırladı, zira anne ancak kahvaltılık şeyleri iştahla yiyebiliyordu ve diğer şeyleri iştahla yiyemiyordu ve o şeyler ocakta kaynarken erhan b. annesinin yanına gitti ve onu uzun uzun öptü ve sonra üstünü falan değiştirdi ve kahvaltıya oturdular sonra ve kahvaltı bitti ve anne, öğle ilaçlarını aldıktan sonra da hemen kanepesine uzandı ve erhan b. leptapının başına gitti ve orada bikaç şeye baktı ve sonra hemen kalktı, annecim, dedi, ben çıkıyorum, anneciği dedi ki, ne zaman geldin, nereye gidiyosun, annecim dedi erhan b. doktora gidicem, sana ilaç alıcam, anne gelirken karpuz getiricen mi dedi, erhan b. de getiricem diye yalan söyledi ve ipodunu kulağın ataktı ve korpiklaani dinleye dinleye polikliniğe gitti ilaç raporlarını yazdırdı ve sonra oradan eksik bi işlem için bi hastaneye gitti, orada da işlerini hâlletti, (bu gün her şey tıkır tıkır halloluyordu lan,) şimdi diye düşündü erhan b. gideyim nargile içeyim, bunun üzerine küçük park denilen yere gitti ve elmalı nargile ısmarladı ve elmalı nargile içti derken bir öğrencisi gördü onu geldi masasına oturdu, biraz konuştular ve gitti o ve neden sonra erhan b. de kalktı, ipodunu taktı, sonuna kadar açtı tabii müziği ve son derece bir gürültüyle, bütün bir konser kalabalığını da beraberinde sürükleye sürükleye eve doğru yürümeye başladı ama eve gitmeden önce kıymalı yumurtalı pide yaptırdı, hadi bakalım müşige buna hayır diyebilecek misin bakalım, diye sırıtarak ve eve gittiğinde müşige hâlâ paralarını sayıyordu ve gerçekten son zamanlarda çok iştahsız bir müşige olan müşige pideleri görünce neşeyle hemen mideye indirdi onları ve sonra odama geçtim ve bunları yazdım. bitti.

evlilik

2010-05-17T10:55:00.000-07:00

-erhan, sen evlenmiycen mi oğlum?
-evlenicem anne..
-ne zaman?
-allah ne zaman kısmet ederse..
-hiç yok mu oolum konuştuğun bir kız?
-yok anne.
-salaksın sen o zaman.

bozuk para cüzdanı

2010-05-12T12:05:00.000-07:00

annemin kırmızı bir cüzdanı var ve içi bozuk para dolu. (yatağından öksürük sesleri geliyor.) sayıp duruyor o paraları. daha önce de saydığını hep unutup tekrar takrar sayıyor. onun bu hallerine dayanamıyorum ama müdahale edemiyorum da.

bi şeylerle meşgul etmesi gerekiyor zihnini çünkü.

depresyon

2009-11-04T11:46:00.000-08:00

hayatımın varmış olduğu şu noktada olan biten hiç bir şey beni ilgilendiremiyor zira kendi kabuğumun yaşananlarla fazlasıyla meşgulüm ve tek kişilik süper bir kadroyum gerçekten ve bu kadro, komik olmak için özel bir çaba göstermemesine rağmen komik olduğu için trajik olan bir oyunda rol alıyor.

tam bir kayıtsızlıkla maruz kaldığım şeylere bakıyorum.

sadece bakıyorum ve başka bir şey yapamıyorum.

maomaomao

2009-11-03T10:08:00.000-08:00

annem hastaneye götürülmeli ama götürmeliyim fakat yarın götüreyim en iyisi zira hazır hissetmiyorum kendimi lâkin neye hazır hissetmiyorum ve şuradayım şu esnada, hmmm... iyi, hastaneye gitmiyoruz madem, şu reçete işini hâlledeyim bari. ya da. her neyse. kış. güç bir müddet sonra herkesi yozlaştırıyor ha mao?

maomaomao.

şu esna:
1. eski bilgisayar çatır çatır battlestar galactica indiriyordu.
2. kestane almıştım, kestaneleri çizip fırına atacak idim.
3. telefon bir ceset gibi sessiz uzanmış yatıyordu. (yatsındı.)
4. bu gece herta müller'in yürekteki hayvan'ına başlayacağım ve o esnada kestane yiyeceğim ve üstüm başım kestane pürçükleriyle bir şey olacaktı.
6. şu haberi yazan ve yayınlayan kişiler benim sevmediğim bir takım şeylerdir.

ece temelkuran

2009-10-30T01:47:00.000-07:00

gece rüyamda ece temelkuran'ı gördüm.
ece temelkuran çalıştığım okulda (o okul hangi okul belli değil tam) müdür yardımcılığına getiriliyor. çok heyecanlı ve çok endişeli yeni pozisyonundan ötürü. nedense bir reklam kampanyası falan söz konusu oluyor ve temelkuran'ın fikri kullanılıyor bu kampanyada ama meğer bi araba reklamından (volkswagen reklamı (bu aralar volkswagen'in sponsorluğunu yaptığı bi araba yarışı oyunu oynuyorum da mütemadiyen)) arakmış bu fikir. ben rüya boyunca ece temelkuran'ın içinde bi yerdeyim veya o'yum ve onun yaşadığı bütün endişeleri bizzat ben de yaşıyorum. rüya boyunca o fikri çalmadığımı ama belki farkında olmadan etkilendiğimi falan izah etmeye çalışıyorum insanlara. ennihayet çıkartılıyorum müdür yardımcılığı kadrosundan bu şeyler üzerine.

böyle yani doktor.

neden?

2009-10-29T15:08:00.000-07:00

bilmiyorum ama bu gün dışarı çıktım tırtıl, bir hayalet gibi, insanların arasına karıştım ve ama bir hayalet gibi kendimi sürükledim, alsancaa doğru gittim, hakikaten orada bir çok insan vardı ve hatta bir bando takımı vardı ve marşlar söyleniyordu ve heyecanlı bir kalabalık bayrak sallıyordu ve marşlara eşlik ediyordu ve ağlayanlar bile vardı.
ben sadece izledim ama ve nedir bu durum, bu duygusal yoğunlaşma diye düşündüm; anlamaya çalıştım, samimi bir şekilde anlamak için çaba gösterdim; anlamaktan çok onların hissettiklerini hissetmeye çalıştım hatta.
kitap aradım sonra, raymond carver 'ın kitaplarını ama bulamadım.
sonra tekrar bindim dolmuşa ve eve geri döndüm ve mao üzerine bi biyografi aldım, onu okumaya başladım; bi ara ara verdim mao'ya ve dexter'ın dördüncü sezonunun dördüncü bölümünü indirmiştim, onu izledim.
şimdi saat oldu 00: 15. mao'ya devam ederim şimdi.
annem horul horul uyuyordu.

küçücük

2009-10-19T03:24:00.000-07:00

gözlerim.. gözlerimden uyku akıyor. ama neden? ama uyumamalıyım.

bir öyküm var, bir aşk öyküsü ve şimdi artık daha fazla uzatmadan çizmeye başlamalıyım zira dergiden bekliyorlar, dün için bekliyorlardı hatta ama olmadı, bir türlü oturup çizmeye başlayamadım. aslında yazdım ama olmadı bir türlü oturup da çizemedim.

ama hemen diil, önce belki bir film izlemeli; dün bi bilim kurgu indirdim, evet, belki onu izlemeli önce ve sonra artık daha fazla uzatmadan çizmeye başlamalı. ya da önce uyumalı belki, böylece uyku savuşturulmalı ve sonra, evet, daha fazla geciktirmeden çizmeye başlamalı.

evliya çelebi'nin seyahatname'sini okuyorum. gıdım gıdım okuyorum.

hay allah.

halıları halı yıkayıcılara vermiştim

2009-08-19T12:51:00.000-07:00

bi pop kek almıştım ama şimdi yok. çok sıcaktı. bu gün basmane'de, toplu görüşmeler münasebetiyle akp önünde bir basın açıklaması vardı. gittim oraya ve orada beni siyaseten kafalamaya çalışan bi kaç şahısla buluştum ve onlarla birlikte pasaport diye tarif edilen yere gittik ve çay içtim su içtim ve bir takım siyasi mülahazalarda bulunduk. eve döndüm sonra. halıları halı yıkayıcılara vermiştim halıları yıkamaları için ve halıcılar yıkadıktan sonra geri getirdiler halıları. dexter maratonuna başladım bu sefer. ikinci sezondayım ve zaman su gibi akmaktadır. pop kek nerelerdesin pop kek... sevdiğim bir lezzet. ama kayboldu. aranmadık yer bırakmadım evde ama yok. yoksa yedim mi? yedim de unuttum mu? laptop alacağım. öffff.....

ne yapmalı?

2009-08-11T03:58:00.000-07:00

tatile gittikten sonra geri döndüm.

izmir dünyanın en ıssız şehri hala benim için.

evet.

dün şu kitapları aldım:
-hurufilik [kabalcı, f. usluer]
-sovyet yüzyılı [iletişim, m. lewin]

başka?

dur müzik açıyım da belki o vesileyle duygu şeyimde bir takım kıpırdanmalar olur da o vakit belki bi şeyler yazabilirim.

allahım, yazamıyorum ve ayrıca çizemiyorum ve bir de okuyamıyorum bile bi şey... son derece uyuştum lan, son derece uyuştum oolum...

hmmm...

şu sovyet yüzyılı sardı beni fakat.

şimdi küçük parka gidip bi kaç fotoğraf çekeceğim ve sonra balkona oturup küçük park'ta firuze'yle nargile içerken şey ettiğimiz bi muhabbeti çizeceğim.

haydi bakalım...

mim: Hangi kitabı okuduğunu gördüğünüz bir adamla/kadınla tanışmayı isterdiniz?

2009-07-03T03:56:00.000-07:00

Borges okuyan bir kadın: bu benim şimdiye kadar hiç görmediğim bir kadın dostum.

(Bu kadının sanırım uzun sarı kıvır kıvır saçları var ve çilli bir burnu var ve İskandinav kanı taşıyor.)

Hmmm…

Bir kafede nargilemi fokurdatırken yan masada oturan kadın şeklindeki güzel insanın Ken Parker okuması, keyfime keyif katan bir manzara olurdu.

-Hangi macera o elindeki?
-Neden okuyor?
-Diğer kitaplar da var mı onda, başka ne okuyor? Mesela Tex hakkında ne düşünüyor?

Calvino okurken gülümseyen bir kadın.

İnce Memed okurken, göz pınarlarından akan göz yaşlarını ipek mendiliyle kurulayan.

Annemarie Schimmel’in ‘Halifenin Rüyaları’nı okurken elindeki sigarasını unutmuş bir kadın. Hemen yetişmeliyim, eli yanmadan kurtarmalı bu erkek onu.

Evet.
Beni Endişeli Peri mimlemişti. Ben de Lusin’i mimliyorum.

insanların ekseriyeti

2009-05-19T12:18:00.000-07:00

bornova'da, küçük park'ta bir kafede nargile içerek oturan bir insanım.

bir yaz yağmuru olarak yağmur: şiddetle yağdıktan hemen sonra göğe çekilmiş; bir süre için orada bekliyor. simsiyah bulutlar. uygun bir anın kollanışı.

buraya iki kitapla geldim ve bir de bir defterle geldim: pasajlar (walter benjamin) ve gölgesizler (hasan ali toptaş)

ben iirenç nargilemi tüttürüyordum. o esnada bir takım kızlar erkeklerle sarmaş dolaş, hakettiklerini düşündükleri mutluluğu yakalamak inancı ile önümden neşeyle geçip gitmekte idi.

bana öyle geliyor ki bu insanlar, insanların ekseriyeti, nasıl yaşayacaklarını bilmemektedir.

nasıl yaşanırsa iyi yaşamış olunur? biri rica ederim izah etsin.

kapının öte yanında

2009-05-07T12:35:00.000-07:00

neler oldu bu gün tırtıl? neler oldu? neler oldu?

bir şey oldu dersem yalan olur tırtıl; zira bişey olmadı.

okula gittim geldim.

bakıcısının ısrarları üzerine annemi bir kalp doktoruna götürdüm. benden 150 lira alan doktor böylece beni üzen bir davranışta bulunmuş idi.

şu dinlediğim müzik, şu kalbimi parçalayan.

bütün bir evde sadece şu masa lambasında bir ışık var ve sarı bir ışık olan bu ışık ve sanırım biraz canım sıkılmaktadır.

"adımların sayısı bitince
yeryüzünde yürümen için verilen"

seyreden

2009-05-04T12:46:00.000-07:00

öğretmen odasının ortasında u biçiminde geniş bir masa var.

imdi:
Benim yerim, bu okulda göreve başlayalı beri, (bir ay falan oldu galiba) o masanın arkasında, odanın ıssız bir köşesinde kendisine zar zor yer bulabilmiş üç eski koltuktan ortada olanı. diğer öğretmenler, ki onlar da hep o ortadaki masanın çevresine diziliyorlar, her gün yeni bir oyun sahneliyorlar ve ben de sanki onların bir izleyicisiyim ve hatta o kadar ki ben olmadan ‘oyuna’ başlamıyorlar: dersten çıkıyorum, omzumda çantam, ağır ağır koltuğuma doğru yürüyorum ve tenefüs müddetince süren bir müsamere böylece başlıyor.

bir kadın sürekli elma yiyor, bir adam, burnunun üzerinde bir yarım gözlük, mütemadiyen yazılı kâğıdı okuyor, genç bir adam var ve bir ipodu var bu adamın, hep canı acıyormuş gibi bir hâlleri olan bir adam elindeki kaleme imkansız taklalar attırıyor, esmer bir kadın sürekli bir takım açıklamalarda bulunmak zorunda hissediyor kendini, siyah gömlek siyah kravat ve siyah bir takım elbiseyle dolaşan bir genç adam var ve biraz şefkat için yapamayacağı şey yok gibi.

onları izliyorum.

o esnada başka biri de belki beni izliyordur.

kareteci olsam keşke

2009-04-12T06:45:00.000-07:00

sildim süpürdüm evi dün.
içme suyunun bitmek üzere olduğunu farkettim sonra.
bu izmir'de, her mahallede falan bir takım çeşmeler var, gidiyosun, mesela 19 litrelik bir kaba 90 kuruşa suyu alabiliyosun.

işte gittim oraya.
sıramın gelmesini bekliyordum ki, iki genç adamla yaşlıca bir adam arasında sıra kavgası çıktı. bu iki kötü, yaşlı adama saldırdı. araya falan girdik, iş ağız dalaşına dönüştü ve iki hıyar netice itibarıyla halkın galeyanından tırsıp olay mahallini terketti.

o vakit ben, ulan en yüksek dereceden kareteci olsaydım da şunları bi güzel dövseydim lan, diye düşündüm.

çok istiyorum böyle bi şeyi.

allahım o kadar çok insan tarafımca dövülmeyi hakediyor ve ben o insanları o kadar dövmek istiyor, o kadar dövmek istiyorum ki bir insan ancak bu kadar o insanları dövmek isteyebilir yani.

yukarıdaki karikatürü de bu duygularla çizdim fakat tarama ucumdaki bir takım yantirikliklerden dolayı bi kaç yere mürekkep damlattım, silmeyi falan üşendim sonra. boyamadım da...

ne boyayayım canım?

blog bu, abartmamalı o kadar da.

bu aralar

2009-04-12T02:06:00.000-07:00

bu aralar izlediğim en etkileyici film şampiyon (the wrestler). film efendi efendi, yormadan, bir amerikan güreşcisi eskisinin hikayesini anlatıyor. mickey rourke süper.

bu aralar "müslüman osmanlı toplumunda arzu ve aşk" diye bir kitap okuyorum. kitabın bi yerinde, hay bin yakzân'ın kadınların dünyasında onların tehlikeli cinsellikleriyle birlikte yaşamaktansa erkek arkadaşı asâl'la bir adada tecrit olmayı yeğleyişinden bahsediliyor. bu adada meyveler gibi ağaçlarda yetişen kadınlar, toplanılıp kullanıldıktan sonra atılıyormuş.

bu aralar kendisi için "o zaten akp'li," diyen pınar kür hakkında "bırak şu öğretmen hâlli kadını," diyen adalet ağaoğlu yüreğime su serpti.

bu aralar cem yayınları'nın çehov toplu hikayeler'ini de okuyor, hikaye nasıl yazılırmış bir kere daha görüyorum. felsefe derslerinde lafı mutlaka çehov'un öykülerinden birine getirmeyi ihmal etmiyor, bir hikayeyi okumak o hikayeyi anlatmaktan daha mı az zevkli diye düşünmekten kendimi alamıyorum.

bu aralar başımdan hiç bi şekilde enteresan bir olay geçmiyor lan.

bu aralar cumartesi geceleri tarihin arka odası'na takılıyorum. murat bardakçı son derece enteresan bir karakter. çok kıl ve insanın tüylerini diken diken eden bir kibre sahip. lâkin kendisine alışmaya başladım ve artık sevimli bile buluyorum. program sakinlerinin kendi aralarında konuşuyorlarmış gibi bir hâlleri var; bazen uzun sessizlikler falan yaşanıyor, muhabbet daldan dala, bazen sıçrayarak, bazen durularak ilerliyor. bardakçı, mail atan izleyicileri azarlıyor, onlara zevzek, salak falan diyor. dün geceki programda, 31 mart vakasının önemli karakterlerinden mahmut şevket paşa'nın bir ses kaydı dinletildi. kayıtta paşa, milleti baykuş'a karşı (ıı. abdülhamit'e karşı) vatan için savaşa çağırıyor. 31 mart'a bir ses kaydı kadar yaklaşmak, bir uzaylıyla karşılaşmışım gibi bir duygu şey etti bende.

mim: "kitap yazmak isteseydin, ne yazmak isterdin?”

2009-04-04T12:56:00.000-07:00

hayatımda bi sürü şey var.

hem de o kadar çok şey var, o kadar çok şey var ki bi şey ancak bu kadar çok şey olabilir. o bi sürü şeyin ortasında yolumu kaybettim ben , bi yerlere doğru gidiyorum: bu kaçınılmaz zira hayat mütemadiyen bi yerlere doğru giden bir şeydir; ama artık kendime ilişkin hiç bir fikrim yok, duvardaki bir çatlak gibiyim ve o çatlağı artık göremiyorum.

benim kendimi bir yabancının gözüyle görmeye ihtiyacım var.

bana ne olduğumu, ne yaşadığımı ve ne istediğimi anlatan, sadelikle bana ayna olan bir mesih kitap istiyorum ben peri.

ve bir başkası için de böyle bir kitap yazabilmeyi hayal ediyorum.

[doli?]

tex

2009-03-20T12:35:00.000-07:00

Hmmm…

Hayatım akıp giden güzel bir kardeşimdir. Ben de onun arkasından salak salak bakan bir şahıs olarak bir malım lan.

Mal ne çirkin bir kelime fakat….

Tam o esnada İbn Arabî’nin anısına hazırlanan bir albümden “La Noche De La Contemplacion” adlı şeyi dinliyordum. Hmmm.

Yeni bir okulda göreve başladım. Dört gün oldu. Ve bu dört günün her sabahı geç kaldım okula, iyi mi?

İyi..

Rım rım rım…

Okulda ilk teneffüsü uzun uzun kaka yaparak değerlendiriyorum. Sırf bu kaka seansı için evden çizgi roman getiriyorum. Teks’e hastayım. (On dakikalık bir sabah keyfi.)

Son günlerde okuduğum en heyecan verici bir roman yok nicedir hayatımda. Film de yok. Falan.

hmmm...

2009-03-09T16:31:00.000-07:00

hayatım benim

2009-03-07T10:58:00.000-08:00

öyle bir hayatım var öyle bir hayatım var ki bir insanın ancak bu kadar hayatı olur yani.

olabilememek

2009-03-02T12:16:00.000-08:00

Hmmm…
Sabah oldu uyandım.
Hep böyle: Hep uyanıyorum.

Göğsümde bir ağrı var.

Neden sonra okula gittim.
İlk ders Psikoloji idi. Konu 'Zekâ' idi.

Derken öğle arası oldu.
Kütüphanenin anahtarı bende. Kahvem de var.

Metin And’ın “Minyatürlerle Osmanlı-İislâm Mitologyası”na kaldığım yerden devam etmek niyetindeyim. Pek lezzetli bir kitap. Kuşe kâğıda basılı, büyük boy 487 sayfa.

Kitapta, Büyük İskender’le ilgili bir hikaye var: İskender gitmiş gitmiş, en nihayet Kaf Dağı’na varmış. Bir kölesini dağın ardında ne var öğrensin diye göndermiş. Köle, dağın tepesine vardığında aynadaki aksi kadar kendisine benzeyen başka bir köleyle karşılaşmış.
Geri dönmüş ve gördüklerini efendisine anlatmış. İskender, bir manga askerle birlikte komutanlarından birini göndermiş bu sefer, köleye inanamayıp. Komutan da orada kendisi olan başka bir komutan görmüş ve hatta mangası da aynı şekilde. Bunun üzerine İskender, ordusunu arkasında bırakıp tek başına çıkmış Kaf Dağı’nın tepesine. Ve orada bir kayanın arkasından hayretle kendisine bakan diğer İskender’i görmüş.

Peh peh peh: Bir Borges hikayesi gibi.

Beşinci saat Sosyoloji. Şu konular üzerinde duruldu: Kültürleme, kültürlenme, kültür emperyalizmi, kültürel yozlaşma.

Derste biri tarafından aranıyorum: Bir emlakçı. (Evsahibim oturduğum daireyi satmak istiyor.) Bir alıcı varmış. ‘Alıcı’ evi görmek istiyormuş ve acaba ne zaman uygun olabilirmişim.

Altıncı saat boş: Metin And’a devam.

Yedinci saat felsefe. Konu anarşizm. Şöyle sorular geliyor:
-Anarşistler hep ateist olurlar di mi hocam?
Tolstoy gibi anarşist Hıristiyanlar da vardır canım kardeşim.
-Devlet falan olmazsa herkes birbirini boğazlar hocam
Şimdi de zaten boğazlamıyor muyuz birbirimizi? Belki de anarşistlerin hayal ettiği dünyada insanların birbirinin kuyusunu kazdıran nedenler ortadan kalktığı için her şey daha güzel olur.
-Egolar peki hocam, onlar ne olacak?
-İnsanlar aslında iyidir de bu toplumsal düzen mi onları yozlaştırmıştır?

Hmmm… Derin konular…
-İçinizden biri Le Guin’in Mülksüzler’ini okuyup bizimle tartışabilir mi acaba çocuklar?

İyi bir gerilim için: Kahramanını bütün çıkışları kapatılmış geniş ve karanlık bir mekana bırakırsın. Orada üç de zehirli yılan vardır.

Hmmm…

Bütün bir ömrümü (kapalı mekan) bir Erhan B. Olarak (yılan) geçirmek zorunda olan ben (hayal edebilen ben) …

Gerilim.

-Erhan B. Olmak, bunca yılın ardından –ancak- olabildiğin şey olmak demektir.

Olabileceğini hayal edebileceğin onca şeye rağmen olmakla yetinmek zorunda kaldığın şeydir Erhan B. Olmak.

dekolte

2009-02-10T09:59:00.000-08:00

geçtiğimizi günlerden birinde alsancaa doğru yürüyordum. derken ara sokaklardan birinden geçerken derin bir dekoltenin varlığını hissettim.

derinbirdekolte bu günlerde duyarsız kalabileceğim bir konu değildi.
ki zaten bu yüzden uzaylılarla karşılaşan bir köylü gibi heyecanlandım. göz ucuyla son derece terbiyeli bir şekilde olayın gerçekleştiği mahalle bakıverdim ve o vakit bahsi geçen dekoltenin bir travestiye ait olduğu gerçeğiyle karşı karşıya kaldım.

şahıs cak cak ciklet çiğneyen iri bir insandı.

ister istemez şaşırdım. zira daha farklı bişey bekliyordum. karşılaşmayı umut ettiğim şey bu değildi.

tam yanından geçerken cikletini şlooop diye kulağımın dibinde patlattı bu insan ve arkamdan, “bir selamı da mı çok görüyorsun yakışıklı?!” diye bağırdı. küçük bir çocuk gibi kızarışımla kafa mı buluyordu bilemiyorum ama ben yine de sükûnetimi bozmamaya çalışarak yoluma devam ettim.

lâkin sükûn bir durumda değildim. telaş şeklinde bir şey oldum ama tam olarak nasıl tarif edilebilir o şey bilemiyorum. kalbim tıp tıp atıyordu.

neden sonra bir bara girdim, çantamdan swann’ların tarafı’nı çıkarttım ve kitabımı iki şişe birayla azar azar okumaya, kaldığım yerden, devam ettim.

öğretmenler odasında

2009-01-20T15:28:00.000-08:00

ağzı ileriye doğru somur somur uzamış bir karınca yiyen kitap okuyor: kitaba doğru iyice kıvrılmış; kitabını bütün dünyaya karşı bir kabuk gibi kuşanmış oturuyor.

soba

2009-01-15T09:59:00.000-08:00

BİR
abi buyur dedi şahıs, elini uzattı ve tokalaştık. kafeye bir müdavim olarak kabul edilişimin işareti olan bu karşılama biraz endişelendirdi beni zira bu nedenle, yani devamlılık ihtiva eden bir müşteri olarak kabul edilişimin bir sonucu olarak, bir takım iletişim şeyleriyle karşı karşıya kalmak durumunda bırakılacaktım, öyle görünüyordu. (bakınız bi berber buldum: eleman işinden ve müşterilerinden nefret ediyor. mekanına gidiyorum, sen de nereden çıktın lavuk şeklinde süzüyor bu beni, sonra son derece süratli bir şekilde kesiyor saçımı falan, tek bir konuşma geçmiyor aramızda, işini bitiriyor, parasını veriyorum ve sonra herkes kendi yoluna gidiyor. süper.)

İKİ
çantamdan masumiyet müzesi'ni çıkarttım. bu ikinci okuyuşum. rastgele bir bölümü açıp okumaya başlıyorum. sonra başka bir bölüm, sonra başka... (kemal'in füsun için aldığı hediyelerle karşılaştığı o bölüm: bütün bir romanı o satırlarla karşılaşırım umuduyla okumamış mıyım meğer?)

ÜÇ
kimsenin yaşamadığı bir gecekonduda gürül gürül yanan bir sobayım ben.

gazze

2009-01-07T13:24:00.000-08:00

1. eylemin nerede olduğuna dair bir tarif almıştım. ama biri bana bi şey tarif etmeye başladığında, tarifin yarısında artık dinlemeyi bırakır, bi şekilde bi formül bulur gideceğim yere giderim diye düşünmeye başlarım.

2. ama metroya binip basmane’de inmem gerekiyordu; onu anlamıştım bak.

3. metro’ya bindim. orada sendikadan bir adamla, bi ara bir toplantıda feminizm üzerine bir tartışmada kendisini cinsiyetçilikle suçladığım bir adamla karşılaştım- ama onu görmezden geldim, zira o esnada radiohead dinliyordum ve ara vermek istememiştim.

4. basmane durağında indik.

5. o önde ben arkada yürümeye başladık.

6. azılı bir komünisti takip eden bir gizli polis gibi hissediyordum kendimi. sanki 30’lu yıllarda falan idik ve şahıs, meçhul bir yöne doğru yürüyordu ve neredeyse yağmur yağdı yağacaktı ve üzerimde topuklarıma kadar inen bir paltom vardı ve bir tek fötr şapkam eksikti lan.

7. (neden sonra) şahıs kayboldu. nasıl kayboldu? ben o sırada neye daldım da kayboldu bilmiyorum ama orada izmirli bir kalabalığın ortasında kalakalmıştım.

8. (izmirli bir kalabalık, evet; nicedir uzaktan seyrediyorum onları, bi yerlere doğru yürüyüp duruyorlar, konuşuyorlar, gülüyorlar, ellerinde poşetleri falan oluyor, bazen oturuyor hatta bunlar ve hatta bazen koşuyorlar bile.)

10. mecburen bir polise buralarda bi eylem falan şey oldu mu diye sordum. bir panzerin önünde nöbet tutuyordu bu, muhtemelen eylemciler de yakınlarda bi yerdeydiler. şuraya doğru yürüyüşe geçtiler dedi polis. teşekkür edip o yöne doğru koştum.

11. derken yakaladım yoldaşlarımı tırtıl.

12. aralarına karıştım. bir müddet yürüdük.

14. bir müddet yürüdük.

sonbahar

2009-01-05T13:28:00.000-08:00

hemen karşısında deniz vardı sinemanın ve denize doğru yürüdüm, bir banka oturdum.
yağmur, kapkara ve kıpırtısız deniz ve gökyüzü, sonbahar, son bir imkân olarak aşk, ölüm.

hayat.

tapu

2008-12-30T14:09:00.000-08:00

sabah olur dolmuşa binerim.
genellikle en öne. şöförün yanındaki koltuğa. oraya -çünkü orada tek başıma olabiliyorum. tek başıma olmak süper bir olay. tek başına olmak çok güzel bir şey. yapayalnız olmak her yerde, her demde diloy diloy. sonra o tapuyu okurum her sabah. zira bir yerde okunabilecek bir şey var ise ve o şey görüş alanımda ise benim, okumadan edemem; sokakta reklam tabelaları, yerde gazete pürçükleri, farketmez, durur, kafamı yazı yönüne doğru çevirir ve okurum. işte o tapu da dolmuşta oturduğum o koltuğun hemen önünde, cama yapıştırılmıştır. her sabah, veya okuldan dönerken her akşam kötü bir şarkının kötü bir nakaratı gibi gözüme takılır.

son zamanlarda hep ucu ucuna yetişiyorum okula, zira evden bir türlü zamanında çıkamıyorum.

hırsız

2008-12-15T10:12:00.000-08:00

geçiğimiz günlerde otobüs terminalindeydim.
derken, terminalden dönerken, orada dolmuşların kalktığı bir yer vardı, oraya doğru giderken, aniden, bir adam karanlıklar içinden bana doğru bir adım attı. hâl ve hareketlerinden bu şahsın yeterince tekin olmayan bir şahıs olduğu hissine kapıldım.
şahıs, "on mega piksel kamera var alır mısın?" dedi aniden ve o vakit ben hiç düşünmeden, zira o esnada düşünecek çok daha hayatî bir takım şeylerim vardı, "yok saol, almıyım," diye karşılık verdim ona ve fakat o bu sefer, hafif yana çekilip ve o sırada koltuğunun altına sakladığı şeyi, sanırım on megapiksellik kamerayı, omuzunu yukarı doğru kaldırmak marifetiyle işaret etti ve "uygun bi fiyata verecidim," dedi. ürküten bi havası vardı fakat aynı zamanda sanki yardım rica ediyor gibiydi de. "ihtiyacım yok," diye ısrar ettim, "zaten ihtiyacım olsa da param yok," dedim. "tamam," dedi o vakit ve yeniden geldiği karanlığa doğru, bir adım geriye doğru sekerek çekildi.

evet...

kamyon

2008-12-05T10:22:00.000-08:00

bir kulak ve burun ve boğaz doktoruna gittim. kulağımla ilgili bir problemden ötürü ve gitmişken burnumu da gösterdim. burun deliklerimden birinin burun kemiğindeki bir eğrilme nedeniyle neredeyse tamamen kapalı olduğunu söyledi bana doktor. muhtemelen dedi, burnunuza bir darbe almışsınız ve sonuç bu olmuş, dedi.

o bunu söyleyince yıllar önce yaşadığım bir olay geldi hemen gözlerimin önüne.

on onbeş yıl önce falandı. evden çıkmış, sinemaya doğru gidiyordum. yanıma yolda sıkılırsam okurum diye bi milliyet sanat dergisi almıştım. otobüse doğru yürürken sayfalarını karıştırıyordum derginin.

derken bir kamyon çarptı.

ben, gözlüğüm ve dergim yola saçıldık. kamyon durdu. insanlar beni yerden kaldırdı. gözlüğüm, dedim. milliyet sanat, dedim.

kamyoncu, allaam, ben naptım falan diye ünlüyordu, yardımıma koşan insanlar telaşla kamyona bindirdiler beni. şoför gaza bastı, abi hastane hemen şurada, dedi, ne hastanesi yav, dedim. dur şurda bana bi kola alalım dedim.

ulan neden kola? ne kolası lan?

sonra evi tarif ettim. abi dedi hastaneye gidelim dedi şoför, nolur nolmaz, dedi.
yok dedim eve götür beni dedim.

zira hastaneye gidecek gibi hissetmiyordum kendimi. sanırım kamyon sadece burnuma çarpmıştı. zira bir tek burnum sızlıyordu ve başka bi şeyim sızlamıyordu, tamam mı?

bir hafta şaşı şaşı baktım dünyaya, gözlerimin önünde parıltılar falan uçuşuyordu.

evet...

nerden nereye bak...

affedebilme gücü

2008-12-04T10:41:00.000-08:00

öğrenci tuvaletinden tüm koridora (ki o koridor benden sorulmaktaydı, nöbetçiydim orada) yayılan sigara dumanı neden sonra ağrıma gitmeye başladı.
içeriye daldım.
içerde, muslukların başında üç öğrenci vardı ve beni görünce anlamlı anlamlı sırıttılar.
merhaba hocam dediler.
merhaba dedim. neler oluyor burada? dedim.
gitti onlar.
derken bölmelerden birinin kapısı açıldı ve içeriden gözlüklü bir öğrenci çıktı.
gel yavrucuum dedim.
geldi.
pöh yap bakiim, dedim.
çenesini sağa doğru kaldırıp pöh yaptı.
çocuum bana doğru pöh yap lütfen, dedim ve bana doğru hafif bir pöf yaptı. kokuyu aldım. sigara mı içtin sen? dedim. üç parmaamı birleştirip kalbini üstüne hafif dokundum.
yo hocam, walla içmedim, dedi.
iyi de çocuum o zaman kalbin neden böyle atıyor? dedim.
hocam çok özür dilerim, dedi.
ama böyle olmaz, burada sigara içmememen gerekiyordu, dedim, gel bakalım benimle, dedim, kolundan tuttum ve birlikte dışarı çıktık.
hocam lütfen, dedi.
delikanlının bir panik atağa doğru yöneldiğini gördüm.
bu kadarı yeterdi.
bak, bi daha olmasın, dedim.
hayatta olmaz hocam, dedi.
iyi git o zaman, dedim. koşarak gitti.

bu olay vesilesiyle:
-iktidar duygusunun baştan çıkaran bir çekimi ve;
-affetmenin iktidar oyununun ikiyüzlü bir çeşidi olduğunu tecrübe ettim.

evet...

kestane pürçükleri ve erkeklik sorunsalı

2008-12-03T14:23:00.000-08:00

fırına kestane attım. sonra nar gibi kızardı o kestaneler ve afiyetle yemeye koyuldum. aşk yakar vardı televizyonda. bir yandan yedim öte yandan izledim. sonra kestaneler bitince, su içmek üzere mutfağa doğru şahlandım, derken, yerde, halının üzerinde bir takım kestane kabukları, pürçükleri falan gördüm, hemen diz çöküp teker teker toplamaya başladım onları. onlar ki suda balık toprakta karınca kadar çoktular. o sırada aşk yakar'da özcan deniz yani mustafa, zengin kıza asılan zengin bir adamı bi güzel pataklamakla meşguldü ve zengin kız benim kendimi koruyamayacağını mı sanıyosun, beni bu insanların yanında utandırmaya ne hakkın var diyordu ve işte ben tam o esnada, çömelmiş halının üzerinden kestana pürçüklerini (denilecek ki kestane pürçüğü de ne?) toplamaya çalışıyordum, ve mustafa tam o esnada bu zengin kadına şöyle diyordu: "birlikte dolaştığım bir kadına arsızca yılışan bir erkek, hakettiği karşılığı bulur benden güzelim, kusura bakma."

iyice baktım kalmış mı kestane mestane diye.

kanepenin üzerindeki yastığı düzelttim. pürçükleri çöp tenekesine silkeledim, dolaptan suyu alıp gulp gulp dikledim...

bu gün

2008-12-03T09:01:00.000-08:00

bu gün bir genç adamın, sevgilisinin çenesini avuçlayışına, buna karşılık sevgilisinin de bu avucun baş ile işaret parmağı arasına denk düşen kısmını ısırmaya çalışışına ve genç adamın bu hamleye neşeyle sırıtarak direnişine tanık oldum. ben o sırada nargilemi fokurdatıyor, edebiyat kuramı diye bir kitabı halletmeye çalışıyordum.

bu gün bir dolmuşu yarım saat bekledim. neden sonra o dolmuşa binmemi gerektiren şeyi yapmaktan vazgeçtim. derken dolmuş geldi ve gitti ama ben onunla gitmedim.

bu gün uzun uzun yürüdüm ve o esnada şu arkadaş bana eşlik etti ve o vakit bir müddet için maneviyat gemim korkunç fırtınalar içinde yönünü kaybetti, yelkenlerim acı ve elemle doldu:

bu gün öğrencileri için matematik sorusu hazırlayan milan'ı msn vasıtasıyla uzun uzun seyrettim.

2008-12-02T11:22:00.000-08:00

evet.
ne yazsam lan?
şu insanların koorkunç hikayelerini mi?
hayır, o mevzu beni aşar.
peki o zaman ne?
hmmm...
kitaplık almam gerekiyor fakat alamıyorum zira param yok.
dün kitaplarımı bir kule şeklinde tavana doğru dizdim. her an yıkılabilir kule. altında kalabilirim o zaman onun.
eveeet... olabilir buuu...
cep telefonu aldım. parçalandığını sanarak öncekinin. ama meğer parçalanmamış ve böylece iki adet cep telefonum olmuş oldu.
(neden? nasıl?)
neyse ya.

yazamıyorsan yazmayacaksın.

uykusuz gecenin ertesi sabahı

2008-11-04T09:17:00.000-08:00

summertime

2008-11-03T10:35:00.000-08:00

sabah oldu.
kalktım. sabahları serin oluyor biraz.
evet, kalktım.
kahvaltı falan yaptık. 12'yi 15 geçe dolmuşa bindim. yolda ince memed'e kaldığım yerden devam ettim. ilk ders insan hakları'ydı. ikinci ders de öyle. ama üçüncü ders felsefe'ydi. felsefe'de zorlandım biraz. sınıfla aramızda bir şey var, bir mesafe, aşmakta zorlanıyorum. o yüzden pek sıkıcı geçiyor ders.
akşam oldu, bi ara sendika'ya gideyim dedim ama sonra vazgeçtim.
eve döndüm ve tavuk butlu kuru fasulye yaptım.
bi ara milan aradı ve bilgisarında oluşan bir sorundan dolayı bana kızdı ve derken annem yatsıyı kılıp yattı.

miles davis'den summertime'ı dinlerken yazıyorum bunları.

şimdi ne?

2008-10-31T13:45:00.000-07:00

şimdi evde yalnız. saat 22:45. yapacak bir şey yok. evde derin sessizlik. sadece bilgisayarın gürültüsü. bozuk buzdolabı gibi. evet. şimdi ne? ne yazılsa? yazılabilecek bir şey yok. çünkü sadece sabah okula gidildi ve akşam oldu, eve gelinildi ve sonra anneyle birlikte yemek ve sonra işte şimdi saat 22:47, başka da bir şey yok.

yarın cumartesi ama. şehre karışılanılabilir, orada bir takım maceralardan bir takım maceralara doğru yol alınabilir.

hayat

2008-10-30T11:35:00.000-07:00

bu gün neler oldu sayın seyirciler?
1. sabah oldu uyandım. duş aldım. tıraş oldum, gömlek ütüledim.
2. o pastaneye gittim, poğaça yedim.
3. okul ilk ders sosyoloji. beş öğrencili bir sınıfta sosyolojide kullanılan veri toplama teknikleri üzerine bir takım değinmelerde bulundum.
4. ikinci saat boştu. masumiyet müzesi'ni okumaya kaldığım yerden devam ettim. (iyi edebiyat!)
5. üçüncü saat demokrasi ve insan hakları dersi. tamamı almanya'da doğup büyümüş kız öğrencilerden sınıfta laiklik ve demokrasi ilişkisi üzerine tartışma. kızlarımızın türbanlılara karşı militanca tavırları. öğrencilerine empati olmadan iyi insanlar olamayız çocuklar diye bir çağrıda bulunan öğretmen.
6. saat boş. masumiyet müzesi'ne devam.
7. öğle arasında genç öğretmenlere müdür şeklinde kendilerini varoluşun koynuna atan şahıslara ilişkin bir takım tespitlerde bulunuş.
8. beşinci derste başka bir sınıfta laiklik ve insan hakları konusuna ilişkin başka bir hararetli tartışma. öğrenciler bu sefer laik bir devlette din dersinin gereksizliği üzerinde önemle durmaktadır.
9. altıncı ders felsefe. hegel'in akılcılığı: gerçek olan akılsaldır, akılsal olan gerçektir. bir takım itirazlar. hegel olmaya çalıoşarak itirazlara getirdiğim bir takım itirazlar. (yeterince hegel olamayışım.)
10. yedinci derste yine insan hakları laiklik üzerine tartışmalar.
9. kulak burun boğaz doktoruna gösterilen kulağım.
11. ev. annem. bakıcıyla vedalaşma.
12. milan'la ilk msn diyaloğumuz.

evet...

şu ana kadar bunlar bunlar bunlar oldu işte...

yalnız kovboy

2008-10-30T11:34:00.000-07:00

1. Kulağıma bi şey oldu. Bir doluluk var, bir ağrı, bir zonklama bakımından bir şeyim..
Şimdi öyle bir ağrıyor ki canım, bu kadar olur yani.

2. Bu gün okulda bir tartışmaya ister istemez dahil oldum ve bir kez daha İslamcıların solculardan daha solcu, solcuların İslamcılardan daha muhafazakar bularak ve şaşırarak diloy diloy… (Hay Allah..)

3.Hmmm…

4. Sanki suratımın yarısı yok lan.

5. Evinden uzak yalnız bir kovboy idim.

hayatımı resetliyorum

2008-09-13T11:22:00.000-07:00

izmir’e gidiyorum.
orada, bornova’da bir okula tayinim çıktı, evet.
bir takım endişeler ile yaralı olan bağrım bir şeydir.
hmmm…
her yere her zaman tabiî ki yabancı bir insanım. gittiğim her yere sidikli bir kontes şeklinde kendini varoluşun koynuna atan yalnızlığımı da götürüyorum: izmir hakkında hiçbir fikrim yok, orası bir nedir, bir ne değildir bilmiyorum fakat gidiyorum ve annecim çok korkuyorum.

artık sanki bir geçmişi olmayan adamım. yeni bir şehir, yeni bir hayat…

bakalım su sefer ne olacak?

kendi memleketinde sığıntı muamelesi

2008-08-20T14:29:00.000-07:00

Son zamanlarda bir takım durumlardan ötürü hay allah durum pek parlak değil öyle ki kötü bile denilebilir öte yandan hava çok sıcak lan bu günlerde ve geçenlerde bir mülakata katıldım binaenaleyh mülakata katılmadan önce tam çenemin üzerinde usul usul uzayan sakalımı kesmek mecburiyeti hasıl oldu fakat kesmeden önce aynanın karşısına geçtim ve ulan Erhan, dedim, sen bu memlekette hiçbir mülakattan adil bir netice alamazsın nasıl olsa, kıyma boşuna şu güzelim sakalına diye düşündüm.

allaam..

2008-08-17T11:55:00.000-07:00

buraya bu günlerde pek bir şey yazamıyorum zira yazamayacak bir hayat şeyindeyim...

2008-07-17T10:47:00.000-07:00

evet sayın seyirciler...
şimdi ankara'dayım... ne yapıyorum? saat 20:48. nargile içiyorum. başka? bi izmir durumu vardı ki galiba o iş de yaş, bi yerlere gidemiyorum ve gidebildiğim yer sadece çorum olacak... durum böyleyken böyle yani...
daha ne yazıyım?

2008-05-08T12:57:00.000-07:00

neden sonra akşam oldu.

milan’a, “dışarı çıkalım mı biraz?” diye sordum, “çk!” dedi.

bana bir şeyden dolayı kızgın, ben de o şeyden dolayı bana kızgın olduğu için ona kızgınım.

mp3’ümü kulağıma taktım ve kendimi –tek başıma- yollara vurdum.

son bir yıldır neredeyse hep marilyn manson dinliyorum. arada başka şeyler de oluyor tabiî dinlediğim ama yine fazla uzatmadan boyalı suratıma geri dönüyorum.

sendikaya uğradım. ve orada kendilerinden uzak durarak daha huzurlu olacağıma inandığım bir grup insanın bulunduğunu gördüm ve akabinde bir iki zorlama cümlenin ardından oradan tüydüm.

gerçekten de son zamanlarda böyle bir eğilim edinmiş bulunuyorum. huzur arayan bir insanım. yaradılışım icabı boşuna bir arayış bu, farkındayım, ama yine de yangından kurtarabileceğim bi iki ufak eşya da olabilir diye zavallı bir umut beslemiyor değilim.

uzak durarak huzura ermek. evet…

ama ne kadar uzak dursan da onlar gelip seni buluyorlar. hatta kendilerinden ne kadar kaçarsan o kadar hırsla peşinden geliyorlar; daha bir azimle çörekleniyorlar üzerine, sen konuşana kadar onlar huzur bulamayacaklar çünkü, sana ihtiyaçları var.

rahat bırakın lan beni!

sktirin gidin!

hmmm…

bu ‘onlar’, ‘kötü diğerleri’ muhabbeti beni de almış götürmüştür tırtıl, arz ederim….

sonra –mecburen- eve geri döndüm.

milan mutfakta, bilgisayarının başında bi şeyler arıyordu. bir dergi alıp üzerine oturan insanı usul usul sallayan koltuğumuza kuruldum ve bi makale okumaya başladım. makalede trajedi, bir intikam hikayesi olarak ele alınıyordu. bir ilâhi denge vardı ve trajik kahraman bu dengeyi doğasından kaynaklanan bir arızadan dolayı bozuyor ve buna mukabil kader, tanrı veya o ölçüde başka bir şey, insan aklının alamayacağı genel bir yasa gereği, bunun bedelini, adil olmaya gerek duymadan o kahramana ödetiyordu. trajik kahraman ('benim hayatım sinema lan!' diyen kişi) tanrılara yakın insanlara uzak hissediyordu kendini.

2008-04-24T12:59:00.000-07:00

Şu birkaç gün içinde başımdan geçen bir takım hadiseler şunlardır amirim,
Arz ederim.

Ankara’da eylem var idi ve ben o eyleme katıldım. Eylemin ardından anneme uğradım, onunla parka gittik, çocukları seyrettik.

Sonra Çorum’a geri döndüm.

Hayatımın şunca zamanı bu şehirde geçti ve ben o zamanı hep bir bekleme odasındaymışcasına yaşadım ve aslında sadece burada diil galiba lan, benim bütün hayatım o bekleme odasında geçti.

Orada hep kendimi yalnız hissederek bekledim.

Son iki günüm evde, evden nadiren çıkarak geçti. Yalnız bu gün bir ara evden çıktım ve gitmem gereken bir seminere gitmediğim için hakkımda yürütülen bir soruşturmaya ifade verdim.

Kınama falan verirler diye düşünüyorum.

Bu günlerde Eduardo Galeano’nun “Tepetaklak”ını ve di Giovanni’nin “Ustanın Dersi, Borges ve Yapıtları Üstüne”sini okuyorum. Her iki kitap da şu zor zamanlarımı atlatmamda üzerlerine düşen görevleri fazlasıyla yapıyorlar ve belki de ben onlara haksızlık ediyorum zira belki de bu iki güzel kitap, kendimi daha dinç hissettiğim zamanlarımda okunmayı hak eden iki güzel kardeşimdir ve her neyse….

Gece saat 22:55…

Evet…

Başka?

Başka bi şey yok.

vaziyetime bir fon müziği olarak da şu parçayı buraya şey ediyorum:

2008-04-04T15:16:00.000-07:00

Bu gün, canım tırtılım, iş yeri gezileri yaptık.

İş yeri gezisi bir nedir?

Sendikadan insanlar olarak iş yerlerine gidersin mesela bizim işyerlerimiz okullardır) ve oralarda , teneffüs aralarında eğitim emekçisi kardeşlerimize bir takım konularda bir takım bilgiler verirsin veya duyurmak istediğin bazı haberler vardır onları duyurursun.

Bir de üye yaptık bu arada.

(Şahsın, karşısındaki insanları kırmamak için azami çaba gösteren pek nazik bir insan olduğunu fark eden erhanbey, bir an için dahi tereddüt etmeksizin durumu tam bir yüzsüzlükle sömürmesini bilir ve netice itibarıyla sendikasına bir üye daha kazandırır.)

Halkımız tarafından göz yaşartan bir coşkuyla karşılandığımızı ne yazık ki söyleyemeyeceğim; ne yazık ki bizim iş kolumuzda bir orta sınıf konformizmi hakim ve bu yüzden koltuklarına kıskanç nazarlarla gömülü bu bünyeleri harekete geçirmek çok zor.

2008-04-03T14:37:00.000-07:00

Bu gün benim boş günüm idi tırtıl...
Ama boş durmadım. Evi baştan sona sildim süpürdüm.

Yarın ssgss ile ilgili olarak eğitim emekçisi kardeşlerimizde bir duyarlılık şeyi şey etmek için okulları dolaşıyoruz sendikadan kardeşlerimle.

Memleketi kurtarmak maksadı ile yola çıkan erhaNBey, bir harabe olarak kendini varoluşun kollarına atmış şişman bir insandı.

Hamlet’te Hamlet, elinde bir kitapla sahnenin ortasında durmaktadır, neden sonra onu gören bir kişi “ne okuyorsun?” diye sorar.
Hamlet, “sözcükler, sözcükler, sözcükler,” diye cevaplar onu…

2008-02-29T05:53:00.000-08:00

büyütmek için resmin üzerine tıkla.

2008-02-25T04:41:00.000-08:00

resmi büyütmek için üzerine tıklayın.

2008-02-19T13:34:00.000-08:00

bi şeyler yazmaya çalışan bir insanım. fakat yazamıyorum. zira yazabileceğim pek bir şey olup bitmiyor. hayatım olamayan ve biteöemyen bi sürü saçmalıkla dolu sayın seyirciler ve bu bir ne demek onu da bilmiyorum.
hmmm...
ha. ama bu gün şu filmi izledik. süper bi şey idi ve kazara bu satırları okuyan biri var ise ona derim ki eğer izlemedi isen izle, pişman olmazsın derim. oyunculuk süper. Brad Pitt harika, bir sinema ilahı ve aynı zamanda bence çok iyi bir oyuncu. Casey Affleck'i de çok beğendim... şimdi uzun uzun bi film eleştirisi falan yazacak değilim ama çok etkilendim yani filmden; film bitince akan yazılara bakakalıyosun. ölenlere üzülüyosun ve ama bir katilin ardından neden üzlüyorum diye de düşünmeden edemiyosun ve bir ihanet öyküsü bu, bir korkağın bir büyük adamı arkasından vurma öyküsü; jesse james,sürekli kaçmaktan yorulmuş, türlü paranoyalar içerisinde yönünü şaşırmaya başlamış bir efsane, robert ford 'efsane'nin büyüsüyle gözleri kamaşmış genç bir delikanlı ve o efsanenin bir parçası olmak en büyük hayali ve parçası oluyor da: kahramanını kalleşçe öldürerek yapıyor bunu.
işte böyle.
şimdi sıra 'günaha son çağrı'da. derken umarım uykum gelir ve olduğunu anlamadan uyurum.

2008-02-16T07:43:00.000-08:00

bu gün bir sınavda gözcü idim. 150 dakikalık bir işkence idi... (resmin üzerine tıklar iseniz daha okunaklı izleyebilirsiniz.)

2008-02-15T11:10:00.000-08:00

okula gittim; sınavlarım vardı benim ve yaptım işte o sınavları ve neden sonra eve geldim.
bu gün maaş günüydü tırtıl. maaş günüydü bu gün ve böylece bir takım acı gerçeklerle yüzleşmiş oldum zira zor günler geçirmekteyim.
"varolmayı ve varolmayı sürdürmenin korkunçluğu."
hmmm.
borges. kör şeklinde tanrı olan bir şey idi.
şimdi burada odamda oturan bir insanım.
zavallı niyazibey'in olağanüstü maceraları'nı çizmeye çalışıyorum lâkin canım son derece sıkkın (ve hadi bir kafiye patlatalım: 've hatta bıkkın', şeklinde) -şevkle çizemiyor ve çizdiklerime neş'e katamıyorum ve bu arada hazır fırsat doğmuşken belirteyim, pavarotti'den la boheme'i dinliyorum ben şu an ve ev soğuk.
masada tam üç adet bardak var ve değişik zamanlarda çay içmişşim ben onlarla ve içtikten hemen sonra oracıklarda bırakıvermişim onları ki böylece içleri çay artıklarını barındıran kirli gövdeleri, tamam mı, kalakalmış çiçek açan genç kızların gölgesinde.

hay allah:
-bir fındık kabuğuna sığıp, gene de kendimi hudutsuz ülkelerin hükümdarı sayabilirdim.

2008-02-12T05:58:00.000-08:00

2008-02-04T14:38:00.000-08:00

peki.
bu gün, sevgili tırıtıl, bu gün neler yaptım ben? neler? neler neler yapmadım ki. ama şimdi bunları buraya nasıl yazayım? pek özel şeyler zira bunlar ve ben yani, o kadar da özele girmek, her ne demekse bu saçmalık (özele girmek?), istemiyorum.
aslında sadece burada değil, hiç bir noktada, içimde kopan bir takım fırtınaları, anlıyo musun, fırtınaları, başkaları ile paylaşma noktasında pek becerikli olamadım ben. işte bu hususta son derece beceriksiz bir adamım: ruhumu başkalarına açamıyorum. neden? güzel bir soru ama şimdi bunun üzerinde de duracak değilim; zira eğer durursam, otomatikman kendimle ilgili bir takım itiraflarda bulunmam gerekecek ve o vakit aslında ne kadar şey bir insan olduğumu söylemiş olacağım ve ben kesinlikle kimsenenin ne kadar şey olduğumu bilmesini isteyen bir insan değilim.
bir sır olarak kalmalıyım, evet- ve bu böyle olmalı.
hmmm.
bu gün sabah oldu ve tabiî ben uyandım. pek keyifli bir uyanıştı diyemem. yani, keyifli bir uyanış için gerekli bir malzeme, bu günlerde pek elimde yok, işte bu yüzden bir süredir keyifle uyanamıyorum. tersine mütemadiyen keyifsiz uyanan ve dahası böylece, bütün bir günü keyifsiz tüketen bir bünyeyi, bir hamal gibi taşıyorum ve gerçekten de mutlu olamayan bir vücudu taşımak tam bir hamallıktır lan ve görüyorsunuz mutsuz bir insan kolaylıkla felsefe gevelemeye başlayabilen bir insan kıvamına da gelebilmektedir.
hay allah.
evet. sabah uyanınca kalktım ve hemen kahvaltı hazırladım ve hazırlanan bu kahvaltıyı annemle birlikte tükettik ve sonra ben bi kaç gazete okudum, internette anlamsız geziler yaptım ve sonra spor olsun biraz diye annemle markete gittik ve oradan makarna, sosis, diyet kola, diyet yoğurt, diyet ekmek, diş fırçası ve diş macunu aldık ve bunlarla birlikte ve geri döndük ve ben anneme sosisli makarna yaptım. evden ayrıldım ve sema adında eski bir arkadaşımla buluştuk ve eski günleri yadettik ve sendika muhabbeti yaptık biraz ve karşılıklı olarak fotoğraflarımızı çektik ve sonra ayrıldık. ben eve dönmeden önce dost'a uğradım ve 'tesmeralsekdiz' diye bi dergi aldım ve kırtasiyeye uğrayıp, şöhler kâğıdı, kurşun kalem ve 0.5 2B kalem ucu aldım ve bunlarla eve geldim.
işte böyle.
yazıyım mı başka bişey?
yok yazmıyım...

2008-01-22T11:20:00.000-08:00

Sabah oldu ve uyandım ve o vakit perdeyi açtım ve gördüm ki şehrim sanki bir hayalet kasaba, yollar boş, perdeler kapalı, herkes uyuyor fakat bir ben ayaktayım. Yanımdaki, tamamen yatağın içinde; yatak ve o birbirinden ayırt edilemiyor, hiç şüphesiz sevdiceğim bir sonraki yaşamında bir yatak aksesuarı olarak reankarne olmayı arzu etmektedir, ama bu hayatta bile yatağımızın bir parçası şimdi o -ve inatçı bir uykuya gömülü.

Rakıyla peynir kadar iyi gidermiş meğer U2. Şerefine tırtıl…

ertesi gün
Derken milan çağırdı ve şöyle dedi:
“Erhan sen bu şeyi yapmamış mıydın?”
Şu şey dediği, çamaşır makinesinin arkasındaki bir sızıntı; gerçekten de yapamamış olacağım ki sevdiceğim, makinenin arkası göl olmuş.
(Hemen harekete geçen erhaNBey gölü boşaltır ve arkasından masasının başına döner, Suskunlar'ına kaldığı yerden devam eder…)

ertesi gün
ben, dedi, emine'ye gidiyorum, atkı yapmayı öğretecek bana, dedi, sana atkı yapacağım, dedi, peki her ilmeğinde bir takım sevgi şeylerini gözlemleyebilecek miyim, dedim, gözlemleyeceksin ama bazen gözlemleyemeyeceksin, dedi, tamam, dedim ve koca kırmızı beresini kafasına çekti ve o vakit görünmez oldu ve neden sonra gözden kayboldu.

e, dedim ben de o halde, bu vesileyle evi temizleyeyim bari; ve gerçekten de kolları sıvadım ve neden sonra ev cillop gibi oldu.

(Bir müddet sonra gece olur.)

Alerjik bir durum mu söz konusudur peki tırtıl? Zira bir kaşıntı şeyi bütün bir vücudumu sarmıştır ve hatta genel olarak son derece huzursuzumdur. Kızgın bir demir gibi kızgınım, evet! Hiçbir şeye tahammül edemiciim bu gece dostum, hiç bişeye anlıyo musun? Biraz yalnız kalmak en iyisi.
Zaten en çok yaptığın şey biraz yalnız kalmak değil mi tırtıl?
Değil mi biraz yalnız kalmak?
Kalmak değil mi yalnız biraz?
Sana soruyorum, öyle diil mi?!!

ertesi gün
nesneye ulaşmamızı engelleyen dış engeller, tam da onlar orada olmasaydı, nesneye doğrudan ulaşılabileceği yanılsamasını yaratmak için oraya konmuşlardır. böylece bu tür engeller nesneye ulaşmanın bünyevî imkânsızlığını gizlerler.

ertesi gün
sabah milan, hadi kalkalım ama bu sefer dışarda güzel bir kahvaltı yapalım, dedi. gazetelerimizi aldık. (birgün, taraf.) gerçekten de o kafede açık büfe şeklinde şey edilmiş bir lezzetli manzarayla karşı karşıya kaldık ve aklımız başımızdan gitti ve yoksa aşırı görgüsüzlük eden bir çift gibi mi görünüyoruz diye endişe ederek tabaklarımızı ağzına kadar doldurduk ve son derece büyük bir keyifle ve bundan sonra her pazar buradayız diye her lokmada and içerek kalhvaltımızı yaptık. ben bu arada milan'a dağlıca baskınında pkk tarafından esir alınan askerlerle ilgili gelişmeleri, ondan gelen talep üzerine, ayrıntılarıyla izah ettim ve ona kubrick'in paths of glory diye bir filminden bahsettim ve böylece hayatla kurgu arasındaki şaşırıtıcı örtüşmelerden birine dikkat çekerek sevdiceğime bir kez daha ne kadar entelektüel bir adam olduğumu göstermiş oldum ve ama o dudak bükerek hakettiğim karşılığı verdi.

ertesi gün
Bu gün evde idim fakat neden sonra kalkıp milanlar’ın okuluna gittim zira evde yapacak bir şey bulamadım, ev soğuktu, bi sürü fellini filmim var ama izlemek de gelmedi onları içimden, (ankara’da artık); işte böylece evden çıktım, yolda sadece kashmir’i dinledim, yıllar önce bu parçayı ilk keşfettiğim günlerde de defalarca dinlerdim bu parçayı ve milan’a da gururla dinletirdim, bak işte bu benim seçimim, bu müzik kadar iyi bi şeyim işte ben güzelim, bak ben seni seviyorum, sen de artık bu şarkıyı bu kadar çok seven adamı sevmemezlik edemezsin ha, diye böbürlenirdim sessizce ama o böbürlenişlerimi ne kadar duyardı bilmem.
sonra bankalara gittik ve oralarda bir takım ödemelerde bulunduk ve hatta gördük ki mali açıdan kara günler kapımızı çalmaktadır ve işte böylece hemen kazı kazan olayına girdik ve değişen bir şey olmadı.

Her bir satırını şükran kalarak okuduğum Suskunlar.

2008-01-18T15:33:00.000-08:00

rahat rahat okumak isteyen kişi resmin üzerini tıklıyor.

2008-01-16T11:34:00.000-08:00

zavallı erhaNBey'in olağanüstü maceraları

izlemeyen bin pişman...

2008-01-09T14:14:00.000-08:00

çevresinde olup biten çoğu şeyi anlayamayan bir insanım. fakat bu o kadar önemli değil biliyorum. her ne ise. fakat şu sol taraftaki resim peki, bir nedir? bu milan'ın yeni kızıl saçıdır.
hmmm...

okula gittim.
her gün ucu ucuna yetişe yetişe giderim ben böyle okula ve ama hiç geç kalmam: böyle bu.

orada, yani okulda, vakit buldukça, ki buldum, zavallı niyazibey'in olağanüstü maceraları üzerinde çalıştım biraz.
böyle böyle okuldaki işlerim bitti ve müteakiben eve doğru neşeyle yürümeye başladım. şimdi özgür idim ve gün, keyifli dokunuşlar vaad eden ayartıcı bir şey olarak karşımda duran şeydi ve bu yüzden havam yerindeydi fakat bir telefon geldi ve o vakit, gitti bu neşe ve hakikat dank diye kafama vurdu: tek başıma değildim. mutfaan elektiriğini açık unutmuştum ve yoksa ben partnerimi delirtmeye mi çalışıyodum?!

eve geldiimde mutfağın ışığı hala yanıyordu ve evde kimse yoktu.

hemen bilgisayarın başına geçtim. derken kafam masaya düştü, burada uyuyup kalacaıma dedim, gideyim televizyonun karşısında, yumuşak kanepemde uyuyakalayım.

ve gerçekten de orada uyuya kaldım.

bayaa da uyuyakalmışım orada biliyo musun?

şimdi nasıl sabah edeceğim die düşünüyorum. ama yapacak bir şeyler bulurum heralde.

anlaşıldı.

2008-01-08T14:55:00.000-08:00

Bu sabah uyandım. Böylece yeni bir gün başlamış idi.

Kalkıp yüzümü yıkadım, kadife pantolonumu ve diğer kışlıklarımı giydim, atkımı boynuma doladım.

Sevdiceğime elimi uzattım ve o da elimi tuttu ve düşe kalka okuluna doğru yürümeye koyulduk.

Takriben yirmi dakikalık bir yürüyüşün ardından okuluna ulaştık. Kendisine iyi dersler diledim, teşekkür etti, mutfağı toparlamayı ihmal etme ha, dedi, etmem ,dedim.

Bu gün benim boş günüm. Mp3’ümü kuşandım. Carmen şeklinde isimlendirilen pastaneye gidip bir peynirli poğaça, bir de simit sipariş ettim; pek lezzetliydiler, gazetelerin hepsini topladım ve onları ilanlarına varana kadar okudum.

Eve döndüm.

Ortalığı toparladıktan hemen sonra nette rutin seyahatlerime başladım. Sonra bi kave yaptım, kanepeye uzandım ve umut ilkesi’ni okumaya devam ettim. Pek keyifli bir okuma idi.

Derken böyle böyle, kah okuyarak, kah tv izleyerek, kah bilgisayarın başında bir şeyler yaparak öğle sonrasını buldum..

Evet…

Derken akşam oldu. Bu aralar sendikamız seçim sürecine doğru gidiyor. Bu vesileyle misafirlerimiz geldi ve bir takım konular değerlendirildi.

İşte bu gün bunlar oldu. Bu da benim; o vakitler pek küçük bir insan imişim...

Tamam mı?
Tamam...

2008-01-07T22:55:00.000-08:00

hafta sonu ankara'ya annemi görmeye gittim. annem orada, bıraktığım yerde turuncu kanepesine oturmuş elişi dokuyor, mani söylüyordu. yalnızdı ve hastaydı.
evet...

sonra pazar oldu, onu öptüm ve eve geri dönmek üzere yola çıktım.

ve gerçekten de neden sonra eve geri döndüm. milan bana nohutlu pilav ve kuru fasulye yapmıştı ve bunlara daha önce hiç görmediğim lezzette bi cacık eşlik ediyordu ve tabii şık bir salata da.

2008-01-02T12:57:00.000-08:00

bu gün neler yaptım tırtıl?
bu gün uyandım ve okula gittim. ve neden sonra tekrar eve geldim.

şimdi napsam diye düşündüm. dün bi film indirmiştim mesela onu mu izleseydim, yoksa şu kitaba kaldığım yerden devam mı etseydim, veya en iyisi televizyonun karşısına geçip biraz tembellik mi etseydim?
hımmm.

bilgisayarın karşısına oturdum ve günlük ziyaretlerimi yapmaya koyuldum.
sonra akşam oldu. milan bir ara ortalıktan kayboldu ve sonra beni aradı ve ben şu an şuradayım, gel beni al, dedi. gittim aldım.

alıp da onu eve getirdim ve televizyonun karşısına geçtik, mandalinamız vardı, yedik o mandalinaları.

sonra milan, okul işleri için mutfağa geçti. ona süt ısıttım. o da o sütü içti.
işte böyle böyle şeyler oldu bu gün.

2008-01-01T05:19:00.000-08:00

sabah oldu ve uyandım ve 2008'in ilk sabahıydı bu ve o vakit, geçen yılları nasıl yaşamışsan gelecek yılları da işte o şekilde yaşayacaksın zira bu senin bir ne olduğunla ilgili bir şey ve demek ki zaman içerisinde olagelen olaylarla ilgili bir şey değil, diye düşündüm.

işte bu duygularla başladığım yeni yılda okuyacağım ilk kitabın, beni azar azar öldürerek, çetrefilli bir yolculuğa çıkartan sıkıcı hayatımı, en azından bir süre için daha katlanılabilir kılmasını umut ettim...